Oostende :
er waait zout aan & roest
uit de bunkers. Zon splijt het plein,
James trekt de lijn, er wordt al flink
doorgestapt. Een stoet weldoeners
zwengelt in steeds scherpere hoek
de kerkklokken aan. Torpedo’s bonzen
dreigend tegen de stalen verankering,
de dag wordt gewogen, een veertje
maakt het verschil. Het jongetje
met kniebroek in de glazen kooi
stelt zich op om Munch te vertolken,
het gejammer versterkt zienderogen.
Gespikkelde
scharrels overspoelen
het plein, kletsen zwoel op de ramen,
rijgen fietsers & voetgangers, spatten
als inkt op de krijsbus, op de crashende
auto’s, de tram derailleert, een hamburgertent
implodeert met geweld. Achter
gecertificeerde barricaden inspecteert
een ober het werken der koeling, wrijft
de gemoedsrust indachtig het bloed
op de glazen tot een fijne, rozige waas,
dipt een slurf in de bak aan je sokkel
& sproeit naarstig de tafels. Rokjes
benen ondertussen klanten uit, een
warrige blouse kwakt handenvol merg
in de pot, stapelt plukken haar, roert
de brokken om. Een oudere vrouw
weent voor het eerst in jaren, zet zich
snikkend op de stoeprand. Nergens
is een mens meer reptiel dan eenzaam
in zee, trappelend met slechts het hoofd
boven water. Enkele tellen verder
hoeft niemand nog te wachten. Slim
van je, om je in dat beeld te verschansen.
Natuurlijk, het was al verkondigd, je zag
het geschreven, je las wat er stond :
koop,
kom erin nu het kan, de
korting komt wezenlijk later.
