Skip to content

Category Archives: Gedichten van Jonkheer 7

Raising Arm

25-May-10

Zijn hoog geheven arm werd neergesmeten,
waar zij voorbij ging naast de lenteweduw,
Hij smeet haar schaduw naar de dood, een manhoog
strijder, van spijtigheden, woord dat hunkert als het
lot, aan zijn steen, zwierig mededeelzaam onenig van
boven hoort hij de stem spelen, die hun bevolen
omarming, als wees van harten, bindt en bondigt met [...]

Gekroond met de Dood

08-Apr-10

Heer, o Heer, waarom heeft U mij verlaten
Naar U reik ik, mijn schedel wordt gelicht en al mijn gedachten eruit gehaald,
Naar U reik ik, mijn hart wordt mij ontnomen en het kloppen is van de wonden
Naar U reik ik, mijn graf is gegraven, mijn zelf werd ontzield.
Naar U zie ik op, kijk mijn nazaten zijn [...]

Manna

25-Mar-10

Lord, unlock me
ik ben zinkende op de rivier van hoop,
meesmuilend met het spiegelbeeld dat het oppervlak
waaronder ik leef toont, mijn mismaakte geest
begraven in het graf van mijn lichaam, kwelders van mijn kwade ik,
het bungelen van een telescopische dood aan mijn tenen.

Lord save me,
ik geef de geest de verzamelnaam van pijn,
in het hart, waar de [...]

Saga mortale

05-Oct-09

alsjij mij dood
bevrijd jij mij
voorbereid op het eeuwige
verwacht ik de bijl
te gedurfde droom
van overlijdenis
ongelijk had de beul
die sappele tijger
niet dat hij getreuzeld heeft
doch de vlag
die hij neergehaald dacht
zwom als glas
van vervulling leeg
in het brandpunt
der geest
broertje breng mij nu
naar de dode hoek,
waar ik neerzitten kan
als enige zonder angst,
inniger met het afgrijzen
dan de beurt aan geluk
dat neergegleden [...]

Roma & Romi

22-May-09

Roma & Romi
Roma, Romi, roem, die zwijgt
geen leven, zonder tijd, zwijgen
glanzend ingepakt met strik
strikte tijd, hexameters van pijn
ingeslagen als een bom, de waarheid
neergedragen als de vleugelen, onder broeken
die goeie ouwe tijd, Roma, Romi
het dorre akkertje weet niet van groei
een lichaam met een plant als ziel
werkeloos, machete strijd
Kies een leven, wapenen
door de keel gaan degen en [...]

Freunde

06-Jan-09

Uit: Gedichten van Jonkheer 7 - Judith V. 2008

Mijn bord bleef leeg toen zijn naam werd uitgekwaakt.

Onmacht veelt nu de naargeestige spiegel van schuld,
de belediging stipt kwade sprookjes in het derde oog.
De vriend, in bed geschoten met bleke herinneringen,
is de heerser van het bos.
Wanneer het loof is afgekauwd
als door schapen het hoge gras
blijven boomhoog [...]