see
http://www.flickr.com/photos/textimagepoetry/4901898055/

*

*

*
they could be called pics from a (future?) show of
ARTE MOLTO POVERA
[ EXTREMELY POOR ART ]

______________

ps: a post in italian is here:
http://slowforward.wordpress.com/2010/08/18/thx-to-jim-leftwich-some-docs-about-extremely-poor-art/

Pek en veren

motto:

Was Marten Toonder nog maar hier
Die wekte menig sprekend dier

We peuren en woelen in smurrie en drek
we papegaaien en verfraaien
het stomgeslagen p i n k s t er p e k
dat we van het meurend slik wegsnaaien

Wat dreef ons – heu? hoezo? –
de liftschacht af te zakken?
Een stijfgelezen Het bureau
uit rotsgrond los te hakken.

Wie uit die hel naar boven gluurt
ziet niet dan weltschmerz / hongersnood
Wie z’n bek houdt, zegt men, is gestoord
wie hoopt op beter is zo goed als dood

Mijn zaag zingt slechts waar niemand is
tweetandig speel ik luchtgitaar
En daarboven in het licht denkt menig vis
dat wij d i e p z i n n i g zijn / of raar

Bijziende Lorre schudt z’n veren – eind of begin? –
andermaal boven z’n stokdoof galgenmaal
Steeds dieper zakken wij den Blinde in
zo ongeveer tussen poesjemauw en koppiekrauw

(In modder gespiegelde versie van Peter Rühmkorf, Hochseil)

daar werd vaarwel gedoopt �
in gulle goudglans geloot
wat mij de adem benam.

De wachten zijn  dood,
te oud geworden
tussen vele levens,
de handen als was zo volgzaam

naar het hoofd ,
waarin de gesp van redding
nogmaals wordt gesnoerd

mijn korte god…oh kort

Torturing the Muse

(the Liminal Pina Bausch)

My ovation leaves her in limbo.  I refuse

her egress.  Her ribs show.  Nothing

doing, Pina.  You must remain in Photoshop

until I say go.  She rubs her forehead.

One more fool to suffer.  One more person

to tell dance is nothing.  Emotions are all.

I demand encore after encore.  She

climbs a wall.  Not enough! I shout.

In white satin gown cut on the bias, she

skitters crab like through 5 inches of water.

On the periphery, her troop surrounds her,

surges toward her crouched body.  Repeatedly,

they lift and drop her.  She is smoking.

Her arms flail in the air, caress her

shoulders.  She makes love to herself.

This intimate act fails to satisfy me.

Muse!  Tell me your secrets.  She floats

upward smiling enigmatically.  I’m on

my way to hell, she says, special

chartered flight, smokers only.  Red wine.

She skirts the edge of hell, sleepwalks back

to earth.   No one wants her in hell, but

no one wants her in heaven either.  Limbo

derives from the Teutonic: hem or border.

I detain the chimera, plan to debone her power,

Three crows squawk at me in the cemetery.

I’ve watched them adroitly lift a snake and pluck

a bird’s flesh from it’s ribcage.  Consuming

the body and the blood is tough work.

As she slammed the door of notions he compared the light of the shut action.

Ø(r)

Now to start with some equal elaboration on majestic spills we will have to dig further as scum does not leave the pickle.

Once in a thousand it expanded to explore the number of shy and tragedy beyond the average fit.

Through the light in bose-einstein, we came to Crawl Max, a place of alter ego.

Exploration of this superfluid personality as is then handed some pretty wide ranged thoughts of outdated facts in reverse.

Next to lagrangian possibilities this implicates a natural state of IT in movement.

Some time has to admit it got lost in windings of spiral attacks through knowledge.

‘using vacuum fluctuations I clean my code’ it never happened.

hence the time was boxed in years quite fast, ftl -

massless particles, such as demure perhaps front on faceless skills of and or hairy energy.

For example talking in virtual demures this consists of smacks in one guild.

particles which exhibit rest mass past THE mask

actually near field resonance less relentless increasing distance at short fields.

In the decay of vacuum I clean harder- excited nucleus, cause of certain crystal hair production.

‘Them scattered amplitudes of sorrow in behavior, mattered the first time at the age of nine.’

This statement illustrates the fur dependance of trying to distinguish 0 or 1 particles,

this of course is weak here.

One loop aggregation, fermion unless to pop in existence through antiparticular motion.

Equilibrium photoalchemy intrinsic sense shameless lasers love to join quantized cheeks.

Axon Nullpunktenergie.

& repeat. |

Dark current is usually denoted symbolized but never accepted.

With my high resolution spatial arm I reach for an elegant hydrophasis emphasized as conceived by Lux Lewis.

The uncertainty principle (one could simultaneously determine the arbitrary high frequency, however) is scattered everywhere.

In enhanced 1916/2010 Decker showed and pointed at wooden ceilings as he derived from rates and conditions that independently assumed

time was squeezed in matter of his bottles, which implies a relation through the event horizon and human interactions on average though

emitted at a rate of density per day.

This approach to early bird styled looks made another fine step in virtually satisfying photos at calculated

intermediated smiles transferred past the gauge.

E

‘These Quantum optics made me smile through the sun’s application hidden variable.’

Again a observable mention of spins, either down or up, meaning 50% have the chance to be correlated-

Furthermore as interpretations gather files of use of underwears during a fight that don’t suit the opponents socks made them

finally officially “look funny”.

However, this controversy of entanglement surrounded by once and is, may depend on the distance between the word and the users mouth.

Hiding account of that wave wouldn’t stop the transmitted process of disassembled measurement or the consideration of ramifications belch.

If each partner departs the scene of the “denied” situation it would be able to flux the illusion the ‘other way’ which most heavily exists

due to functions of that wave. As ethically this points to the fact of tearing this from your eyeballs.

Otherwise impossible other is neither “real”, do not state.

Mechanical Frank was of much help, I scout the trigger and flood the pain, A and Bob are involved as ever,

if the farmer will depend we share the each a life.

2

0

0

0

(N)

~undRess Béton - on date to date

Poem for the dead on hart Island

Kessel-Lo, 16/07/2010

Kessel-Lo, 12-07-2010

dwelp me de gasvlam roep de mot
we gaan bogen op bossen en balg
de vierendeels lichtbron voor vertwijfelde vleermuis
en stapelschoolvissen

er dwemelt van al en dat lamzakkig valt
aan de koortsgloed het mos van de nacht
ach zag zij de nachtplag van algmacht veraf

ons vak is knapperend vlaggen met vlammen
voor al wat langszij zwalkt op onzekere toortsen

hier is je hachie hier je verhaal
hier wijst de wijzer hier wacht het maal

of mijd de stiekeme klip
gemunt op je schipperend schip

ik ken van nabij een vis die geen vis is
maar dat niemand vertelt

de hemelse held

schaatsen wij van keukenblok naar het spinnenweb
waar Bach zich heeft verschanst lezen zwartwit
gedichten van Alexander tegen de vlam
enkele minuten elk

buiten sterven massa’s mieren waar
de blokkade is opgeheven en grassen
aanschijns worden geoogst

licht staat ruggelings in de erker
en jij je opnieuw vertoont
naakt nu het zomert
goud is je winst
lidmaat orgaan
het godlijk sterven
van de vlinder
die je op tafel liet staan

ik zwijmel van koffie en kloffie
jij heimelt je hemel koek en ei
en zopie
tot ik zwicht

stronkel niet
het woekert van welig en welste over de vloer
dripdrapt van druiphars en gekeept is het stammental
om schorswater vogellijm ochtval en voorvocht
(het meeste is melk)

er dwalen verdoolde stammen van boogpijl voorziene componisten
ooit achtergelaten door euvel paalplassende poelproducenten
er klijven behaaide walmzwalpers en vooral in de dalmtijd
actieve wamtasten vaak vingerend wetend van prooi
stronkel niet

de goergrot is geopend van negen tot tien en daarna
van tien tot zo verder

we zien er liaanfrisse duikers naar vlindervlammers
en de befaamde rankrijmers uit de eervoerige era et aria
ook maakt men kans op het schieten van een eenvoudige zwalmzwezerik
en een behendig geprukte nebulium elders ondenkbaar

één soort leeft niet op stokjes maar is evenwel
te bezingen tussen vijven en zessen

het betreft een onzinglijke zoenzus met blindslaande tandenrij
– in geval van glimlach – blooswekkende boezem en valdiep vagijn

en mij daar blij & belangeloos bij

stronkel niet

gekke gerrit kust de maan
de zorgeloze godenzonen
lenen hun zang
aan aarbei en aambei
welluidend en dof
lauwerend de straatrat de mof

en als ook in de haven de lichten
doven en drinken op de pof van de
waardenier vergeet men de roeping
die een telefoon is en niet mis
mis ik de miss

ik ken de regels maar ik snij en ik knip en ik rip
als was ik een boomgaard vol ongerief
een al te complex complex
van ruimbemeten woorden voor de bloesem der ondeugd
zwijgend bataljon tegenover een verdampende vijand
vijand van niks

en ik draaf en ik draaf
snuif de koperen geur van de vrucht van de arbeid

ik draaf op mijn drammerige draf
over het talig talud

eenbaansweg met maar één stoplicht

daarna de slagboom

—

waar zij voorbij ging naast de lenteweduw,

Hij smeet haar schaduw naar de dood, een manhoog

strijder, van spijtigheden, woord dat hunkert als het

lot, aan zijn steen, zwierig mededeelzaam onenig van

boven hoort hij de stem spelen, die hun bevolen

omarming, als wees van harten, bindt en bondigt met

klem.

Zijn geheven arm van woede om wat niet bemind kan

worden uit macht wordt neergehaald door een

ontsnapte hand die eigenmachtig grapt en fladdert uit

de grip van de vorm, in oefening naar de verte

uitvliegt waar de oever het schaap tilt.

Zij heeft haar laatste mond geopend, voor de

spuwende donder, van haar ingewand, als hij zwaar

neervalt over de vage lach van zijn vermiste gezicht,

de aanzoek der blindheid

macht en maat van het begin kermt

zijn armen rijzen

de geweldenaar schept vleugels,

waar zij onderkruipt met helende macht.

Judith V. Pinksteren 2010

Kessel-Lo, 09/05/2010

sickly leggings draft continental drifter the candle
resigns all waxed & adult (storm flies bump off wood into window).

stale,

light is a prejudice, it favors white while flavors fade

(waggling tits near hemorrhoids)

auto da fe he says

wonder why decay’s such a lady killer & my heart ’s not
here. to her.

infectious zones do us part.

now’s a bummer.

[in kirundi the word for tomorrow is the word for yesterday]

is.

Kessel-Lo, 06/05/2005

In plaats van midden in de tekst
(“Dames en Heren, dit is het bovenaanzicht!”
(applaus)(prepareert dan de aantallen zijaanzichten))

zit hij buiten de tekst
(Langs het bovenaanzicht ging hij naar de ontelbare zijaanzichten)

en wordt ieder aanzicht vanaf een afstand (ze zijn nog net zichtbaar) beschreven.
De dames en heren werden niet uitgenodigd.
Wat volgt is een gedetailleerde beschrijving van het eerste bovenaanzicht. Daarna worden de zijaanzichten in verschillende delen verdeeld.

Resultaat (in afwachting van ander en meer): de kamer is gesloten. De kunstenaars bevinden zich achter de gordijnen.
Het publiek maakt geen deel uit van de voorstelling.
De fotografen worden naar huis gestuurd (de vierde struikelt, bezeert zijn kin, de wonde wordt verzorgd).

Hij herneemt de tekst
(Langs de ontelbare zijaanzichten bereikte hij de middelste kamer)

Het doel van het leven op aarde

Ook nadat wij ons DNA zo verregaand hadden leren duiden

dat wij alleen op grond daarvan al de ontwikkeling van het leven

van mutatie naar mutatie hadden weten te reconstrueren

en bovendien in staat waren trefzekere voorspellingen te doen

aangaande zaken die we altijd als het terrein van de vrije wil

hadden beschouwd, bleef meer dan de helft van het menselijk genoom over

waarvoor noch wij, noch onze computers enige interpretatie

of functie konden bevroeden. In de zinderende symmetrieën

zweefden ons fata morgana’s voor ogen die ons begrip ontweken.

Hierdoor raakten sommigen onder ons geobsedeerd door de idee

dat dit deel van de code niet voor ons, voor ons eiwitten, bestemd was,

maar voor andere wezens, met een voor ons onbevattelijke brein.

De aarde zelf, of buitenaardse vormen van zijn, of entiteiten

die volgens geen van onze definities tot het leven behoorden

hadden het principe van celdeling met geen ander doel ontworpen

dan aan hun gelijken, hun nakomelingen over de afgrond van

de tijd een boodschap over te brengen in onverdachte vermomming.

Natuurlijk was er de mogelijkheid dat wij met ons eigen bestaan

het belang van de mededeling al verre hadden overtroffen.

Uit de aard der zaak waren wij onmachtig dit zelf te beoordelen.

Daartegenover bestond het gevaar dat wij met onze mutaties

het oorspronkelijke bericht onherroepelijk hadden verbasterd

zodat het, eens gelezen, tot fatale conclusies kon leiden.

Maar stel nu dat de boodschap miljarden jaren geleden al zijn bestemming

had bereikt met het gewenste of ongewenste gevolg van dien.

Strekte het aardse leven zich zover voorbij zijn primair nut uit

dat hier nu geen spoor meer van te vinden was en dat het zich voortsleepte

tot aan het eind van zijn bewind, op zoek naar een eigen volwaardig doel?

Deze ontstellende gedachte hield ons een paar dagen in zijn greep

voor wij beseften dat ze feitelijk niets aan ons leven verandert.

sterven de hovelingen even groots
en sloom als de dienders de dolaards

die samen smaken de so-so-soep
maar ‘t is voor niks en gratis die troep!

nu als de opwindwekker van de apocalyps
six en iks
of welk transliteraal lied
ook maar zeg denkbaar is

binnen het raam
waar de dis zich uitserveert

ach was ik mager als de man
die niets scheelt niet schelen kan
ach, was ik het loomwitte laken
wachtend op de herderin

maar in dit gesteven bos
staan alle beffen stram
hier vat elke vingerling
haar eigen wijzer vlam

er is een megafoon gevonden
kolf in de zaadhebberige hand
ik dwong hem een lied
maar hij doofde en

[da capo al fine]

dv, 2010, brick powder, Marie’s Colours &  ink on a beer mat
(scanned under red paper, Kesselonian noise added in Photoshop)

Naar U reik ik, mijn schedel wordt gelicht en al mijn gedachten eruit gehaald,

Naar U reik ik, mijn hart wordt mij ontnomen en het kloppen is van de wonden

Naar U reik ik, mijn graf is gegraven, mijn zelf werd ontzield.

Naar U zie ik op, kijk mijn nazaten zijn afgereisd naar de stad van mijn jeugd,
het huis waar het monster zich bevind in de nimmer verstofte jaargangen van angst,
van de nietigheden van het kwaad tot het afgrijzen om de onherkenbare draden
is de angst van het vallende lichaam als de ban van het stof op de oppervlakte,

Heer geef, geef mij de are in lichtgeel, in de groep van lammeren breekt het ik haar zwerfziel
in het gedicht van wol, de vrolijkheid zelve die over ellende blaat zal mijn ziel vlechten met zuiverte

al mijn liefde gaat uit naar het bestaande, vooral de stenen maagd,
die haar schiereilanden werpt in de concrete cel, het vergeten oude doorwaadbare ik

de blinde ent van de ziel uit de Plot van de filosofie, zie nu hoe de eenden snaterend

de statuten van de tijd bekwaken met kwak, kwak, kwak het zaad aan de stenen voet.

Zie hoe op de tepelhoven de mannen staan als waren het draaitafelen
Gevild is de tederte van de huid, de gebolde leugen in ter velde kruipende spam
Aan uw lippen hingen de eeuwigen… de stenen knieval van de teerling

Mij past het lijfje van knellende verlangens, de vreugde van de glasgeboren holte, niet streelbaar, niet ziek
nog niet opgebonden tak van schaamte, met bloem en al verslingerd aan het doorluchtige in  haar richten, krul is goed…

Koosnaam van mijn kindje, ik bind je onder mijn zolen,
anders kunnen mijn voeten niet gaan in de vreemde wereld
kan ik je niet nareizen om het vallen van de nacht op te halen
jouw lichaam in mijn armen het inslapen geven in  vrede en troost,

In de lichtgeeuw broedt de wake, in de brede hand staat het smalle kindervoetje.
Het schijnsel van mijn zorgen slaakt in de dans van kringen de  uitverkoring
Nimmer was ik nog dood,  de schede blijft leeg, van deze dag alleen

Vanavond komt mijn man over de ophaalbrug van mijn halfslaap,
Het is feest, voor de morgengeboorte van mijn nieuwe naam

Judith V. Pasen 2010

i don’t ride waves nor do i
wade any rave ridden surf

i knit thoughts through wishes and plights
weave memories through coffee and ice
circle around the graves of your graces

i don’t wade raves nor do i
ride rave ridden waves

i just sample what I know
of your manifold grace
and give it u back one day

when the sun is out
and our love reflames

for of all animals
owls as u are deserve
my every anthem

some crystal dark omen

appeared to her in some

blackish dream some wormlike figure

singing of seaweed and foam

lighting up on the shore

some shore

I’m pretty sure it was some shore

something shaven and clean

some bitch of a beach

while the rain kept streaming down

on the petty waves

on our hair

on her shoulders

and all things bare

so she proved to be strong

decided to go wrong

left us tasting the shells

crumbling resolved to

disappear like microbes into

sand

and I told her

like I was both of us

to stay

lingering in the nothing we were

the nothing of all things being

born and dying again

staying is an art

sand is particularly good at

particle particle sand

soda for the soul

maar de lucht of de hemel
daar willen we vanaf
ook daar is het schrapen en blootleggen

de wankele profetie staat op schroeven
waar middelmensen eenzaam vertoeven
en schamele schooiers echt echt niks hoeven

de rijmrat gewoon aan de hoon
de fliksfat onder het broom
de stoom z’n verdiende loon

ach was ik maar mager als ik ben
of korter of langer

maar ik glib over de aarde egaal
en vinger de tegenvoeters onder de korst

want ik wip als de nijvere commensaal
en zwijg over de stroperige borst

dat alles in
batavia batavia

Zo zal ik dat ene beeld in die ene seconde; vier muren rood wit zwart geen ramen, zal ik bewegen, doe ik flitsen en licht, gooi woorden als slingers, sta ik op planken, beweer ik dat ik niet ben en verdwijn ik (stijg op, gebruik lianen en wervelwinden)

Sta ik tussen de grijze pakken. Zij beschrijven de lange eilanden met kristallen vlinders.
Laat ik de trommels razen! Zij kennen de eilanden niet! Hun pakken verstoffen, de dassen verdwijnen, de toehoorders luisteren niet. Waar zijn zij, immers? Hoe zagen zij vlinders?

Zal ik theater
Mijn stem dondert
Laat ik de wolken rollen, laat ik de bergen, de arend, de zee, de
Zal ik een flitslicht
Zal ik en wentel, wentel de nacht en de ochtend
Zal ik de dauw.

niet als zodanig besneeuwd

de bostel geloosd in het bijkans beboterde bos
of wat zich zo voordoet
schamper terug naar gods brave broodtrommel, o ja
hongerige vogels maken mij
diervriendelijk

en godbetert ergens
vergaat nu het stremsel
wel heel merkwaardig traag

ijzig en lijzig weigert de wijzer
te zwichten voor zijn eigen stijl

moet hij dan zelf maar weten

ik sluit gordijn

en open wijn

lijk corry brokken wel

VOETPADEN

Zoals: statig.
Zoals: met schitterende armen en benen, met aktetassen, met donkere dassen.

Het is avond.
Duizenden mannen en vrouwen worden door donkerte overspoeld. Zij zijn gehaast en zoeken de lijnen op de voetpaden, de tekeningen in het asfalt, de kabels van bruggen.

Ze begeven zich van de ene kant van de stad naar de andere, vinden bijna blindelings hun huis, gooien de aktetas tegen de vlakte en vergeten hun donkere dassen.

Ze zijn bekaf.
Ze kunnen de maan aan de hemel niet zien; hun ogen zijn gesloten.
Ze voelen de zachte nacht niet, ademen geen lucht, hun handen reiken niet naar dromen of sterren.

Hun armen en benen, de wangen, de ogen.
Hun lippen, hun hart, de aders, het bloed.

“We zijn moe,” zeggen ze, met het zand van de slaap in de ogen.

2.
ACROBATISCH

We zijn soepel en plooien onze armen en benen rondom onze romp en lepelen ogen. We kijken naar binnen en buiten. We strijken de haren, plooien de knieën naar achter, rekken de kuiten tot meters en dansen op tippen.

We willen een pauze en adem; we rusten en herbeginnen, we vallen, gooien het struikelblok weg – in de gracht – en beginnen nog eens.
We zuchten, luisteren naar de muziek, openen oren en harten, maken hen groter, luisteren beter en vullen de teksten traag in.

Onze borst ademt.
Ze schreeuwt: ‘IN UIT IN UIT IN UIT” en rust naast de klanken van stem en muziek.
We vouwen de rompen, draaien de vingers naar rechts en naar achter, plooien de tanden en ribben en luisteren mee.
We klakken de tong, likken de lippen, verlangen naar trillingen, klanken, naar kleuren van soepelheid en van bewegingen in de diepte.

3.
DE KLOK

Maar het tikt en ik kan het niet lezen, het doet zeer en ik houd mijn arm vast, als ik opkijk is ieder uur verdwenen en probeer ik de wijzers te grijpen, het geluid van de tiktak, de seconden, de witte plaat, de Romeinse cijfers.

De klok tikt nog steeds en mijn arm registreert de pulsaties. Hij zegt dat ook hij de tijd niet kan lezen en dat hij slechts voelt. Dat hij de dagen ontgroeide, dat hij niet langer wil werken, dat hij wil eten en slapen. Hij beweert dat het tikken hem kwetst.

Tik, tak.

and no violence by human hands
will surpass thine
ever
ever
ever

a glimpse of a keyhole

they pondered through his brainstem

making the vision for anyone near quite damp to navigate the coincidence

noticing the spare matter suppressing the ignition spectral call

dysphemism sudden of impact ran through the nose bleeding unrecorded noise

yes no

he thought this was plausible right now

what could be though as later future was already his past captured by furniture in red nailed foil

as the storms dressed to cover the stellar make up extension

plasma distanced to certainty for the spatial extension to prepare mere solely

of a person’s sudden function due to the partly cloudy quantum

there was a usual fix as back up in choice’s environment read by cats in jumpsuits

anton again was conceived by his channel overdrive but the fact was

they would close equilibrium -

the mighty flower trust

-

this meant to of such collectives much of leading to fail

however getting tired

it wasn’t much of interest anymore

since dominating over binary collisions became the typical cylinder electron dress

wearing the velvet skimask for dinner believing to hide his lust wasn’t the truth for them

reaching for the long armed waves voided maximum in current

may there will be left a nude banner

such as became the length through prisms mentioned opinions to a negligible modification method

as this became the face watching forces being expelled like guts of us it passed hydrostatic pressure believes

left was roughly a classical treatment which yields viral collisions like a faun dressed as closet

was there a choice left

was there a moment making the nebula sneeze the opinion of her distance interaction

was there

was it it was

magnitude demonstrates the nifty 2.512 colors to be chosen as life by one

a.m.king this correcting the notice was making it naked during a reel to reel

insomniac newspaper read spam chanting vomit for everyone

at hand this wasn’t a joke

waiting in line a hand touched the scenic scene

sprung feathers lumpy oatmeal was the source of knowledge in tie knot society

captured at step 16 to unlimited strings she freed the memory 0*2

würg

anderé buttøn

¬

undRess Béton

//

an entity in between the trees
a very fine day
recording with a very clear image
of 98%

//

it can also take place outwardly almost unnoticeable
and the confident experiences a
feeling of ease and relief. V

//

there is a soldier leaning on one knee in shooting posture at the edge of the wood

//

in a face the power is shown
sometimes by way of scent

//

a very beautiful and unique paranormal picture

//

a sigh, often a cry, loud
heartrending and long
shuddering, convulsions, coughing, vomiting,
trying sometimes to cut off breathing

//

there was nobody at home for that one was standing next to me

//

Johnny has a
succeeding
percentage

//

often immediately, but it can last several hours or days too

//

if you suffer from it
sever the bonds with the past (if necessary with ancestry)
lack of ripe or suitable people
you will recognize many things

//

casual, daily, weekly, monthly

//

until it’s no longer necessary

//

dat is hoog

héél hoog

vastgelegd op de filmcamera

//

een entiteit tussen de bomen

//

een zeer fraaie dag

opname met een duidelijk beeld

van 98 %

//

ook kan het echter uiterlijk bijna onmerkbaar

plaatsvinden en ervaart de confident

een gevoel van verlichting en opluchting. V

//

er zit een soldaat op zijn knie in de schiethouding aan de rand van het bos

//

in een gezicht wordt de macht getoond

soms door reukvermogen

//

een zeer fraaie en unieke paranormale foto

//

een zucht, vaak een schreeuw, luid,

hartverscheurend en lang,

siddering, stuiptrekkingen, hoesten, braken,

proberen soms de adem af te snijden

//

er was niemand in huis want die stond naast me

//

Joost heeft een

slagings

percentage

//

vaak direct, maar kan ook enkele uren of dagen duren

//

als u er last van heeft

de banden met het verleden verbreekt (zo nodig met het voorgeslacht)

gebrek aan rijpe geschikte mensen

zult u heel veel dingen herkennen

//

tussentijds, dagelijks, wekelijks, maandelijks

//

tot het niet meer nodig is

]]> http://www.vilt.net/kessello/?feed=rss2&p=2366 http://www.vilt.net/kessello/?p=2362 http://www.vilt.net/kessello/?p=2362#comments Thu, 03 Dec 2009 19:11:31 +0000 undRess Béton http://www.vilt.net/kessello/?p=2362

dv, Venezia Water colours on paper, varnished, 18×24 cm, 100€

all my predicaments came through:
i’m into gold & blue. the sand is yours
(slipping from your fist) i fear the bulk
of my hands might drive you insane,

watch me twist my fingers: storms
rage through our black & white & trees
that once were bathing beauties shake
of their leaves to stick their branches

dark & wet in you. in chambers foreign
to our ocher dreams, a black entangled
web of wiry smoke surrounds my heads.

all my copies have been laid to bed.
all my files go up in flies, i do not rot:
it is your nothing that my nothing squats.

met hoe een benzinemotor werkt.
Vreemd genoeg voelen ze zich wel op hun gemak in taxi’s.

Ze zijn op pad in de kleine uurtjes
en gaan voor de bijtende blauwe likeur

die je je voor de gein aanschafte
in Mallorca, en staan laat op.

Er zijn complete straten
waar niemand bekend is met hun werk.

De bril,
een vader in het leger

en de afstand tot de meest nabijgelegen hoeve
maakte hen eenzaam.

Hun huisdieren
genoten uitgebreide uitvaartplechtigheden.

Niemand begrijpt ze.
Ze zijn er buitensporig trots op

want ze hebben
de broederschap

van postkamer en kapsalon
immer geschuwd.

Ze schrijven een woord
en dan nog een.

Meestal is het het verkeerde.
Hun doorhalingen zijn legio.

Ze zitten in de trein
en rijden door katoensteden als de avond valt,

zien hoe hijskranen zich aftekenen
tegen de purperen lucht

en hoe de uitgestrooide poedermelk
plooit en deint in hun koffie,

en begrijpen dat beide zaken
nauw hoorbaar hetzelfde fluisteren: ‘Dood.’

(Mark Haddon, “The Talking Horse and the Sad Girl and the Village Under the Sea”, 2005, attempt of translation)

kessel-lo, 30/10/09

LETTERE GROSSE [big letters] is a new (irregular) fascicle, born in October 2009, featuring Italian experimental prose + visual poetry & works from all over the world.

The issues are exclusively on line. No paper.

Big letters + short texts = a thin chap, immediately readable & enjoyable on line.

See http://letteregrosse.blogspot.com
and/or http://issuu.com/letteregrosse