alsjij mij dood
bevrijd jij mij
voorbereid op het eeuwige
verwacht ik de bijl
te gedurfde droom
van overlijdenis
ongelijk had de beul
die sappele tijger
niet dat hij getreuzeld heeft
doch de vlag
die hij neergehaald dacht
zwom als glas
van vervulling leeg
in het brandpunt
der geest
broertje breng mij nu
naar de dode hoek,
waar ik neerzitten kan
als enige zonder angst,
inniger met het afgrijzen
dan de beurt aan geluk
dat neergegleden kant
van mijn schaamte,
het lieflijke smalle
lipje betreurt
het rusten
een strijkorkestje sleurt
haar lichaam,
het stomme vibrato
mengt zich met de wind
die haar adem
onuitgenodigd
liet op het paneel
vol kwijl
net als de tuin die droom
mijn ontwaken wist
in het schrandere werk
vol leuk bedrijf,
baar ik in water
opnieuw de wind
met de vogelklank
die in feilloze ontvluchting
aan bedrog,
het wachten heeft,
opnieuw schijt,
Zij heeft zich opgemaakt
als van vazal van het licht,
met tinten grauw,
van de stomp,
die stiefmoeder op zege uit
die haar voormalig arm
aan het verbod
wist te helen
maakt niet uit
dat de jongeman
nog onherinnerbare
beelden wet
in de staalblauwe
knippering,
uit de negende gedachte
de soevereine tien
vervoudigt
Post a Comment