Han van der Vegt en Jan Frans van Dijkhuizen

fragment uit 'De Paladijnen '
tekst: Han van der Vegt
muziek: Jan Frans van Dijkhuizen

Molens van Orshoven - Leuven
27/10/2006

Organisatie van COCAGNE
ism Masereelfonds Leuven en muziektheater Braakland-Zhebilding

Opname: dv
Bron: Digitale opname met minidisc van master geluidsinstallatie
Codering:MP3 - 128kbps- 44 khz-2 kanalen - MONO -ON2 codec - 8.861 kb - 0:09:27
mp3:paladijnen.mp3 Skin:mp3player.swf

Han van der Vegt over 'De Paladijnen' (bron: weblog Didi de Paris)

 

Het gedicht gaat over een tijd waarin de aarde er heel anders uitziet dan nu. Er heeft zich een hele reeks rampen voltrokken, waarvan de meeste door menselijk ingrijpen zijn veroorzaakt. De lucht is niet meer in te ademen, het voedsel niet te vertrouwen.

Maar ondanks alles houden de mensen zich vast aan wat er van hun beschaving rest: ze rijden nog altijd rond in vreselijke grote auto’s, die volledig zelfvoorzienend zijn, via allerlei handige nanotechnologische toepassingen. Ze zijn hermetisch afgesloten van de wereld waar ze doorheen rijden en als alles goed gaat hoeven ze nooit buiten te komen.

Ik heb, dat is makkelijk te raden, een grote hekel aan SUV’s. En ik maak me grote zorgen over de snelheid waarmee mensen de aardbol opgebruiken. Maar dat is niet genoeg voor een gedicht. Het gedicht werkt pas als ik voor de mensen die er de hoofdrol in spelen een even grote fascinatie als afkeer voel. Ik moet een manier van leven voor hen scheppen die vanzelfsprekend en logisch is.

Technisch

De paladijnen is geschreven in een versvoet. Ik had hiervoor nooit al te veel met versvoeten te maken willen hebben. Ik gebruik meestal een bepaald aantal lettergrepen per regel, maar hoe die binnen de regel zijn ingedeeld laat ik liever vrij. /p>

De versvoet die ik voor De paladijnen gebruik is de hexameter, de oude versvoet van de grote epische gedichten van Homerus en Vergilius.

Niet dat ik de klassieken wil nadoen. Ik was nieuwsgierig. Ik las weer eens over die hexameters en wilde het wel eens proberen. In het begin vond ik het vreselijk moeilijk. De klemtoon leek altijd op de foute plek te vallen. Maar toen ik eenmaal een paar regels had bleek de klank me goed te bevallen.

Verder zal het gedicht, als het af is, allerlei noten en andere neventeksten om zich heen krijgen, zodat de bladzijde in verschillende stukken uiteenvalt en de lezer niet goed weet waar hij moet beginnen.

Publicatie

De paladijnen is nog niet af. Ik hoop dat ik het ergens in het volgende jaar afkrijg, en dat het tegen september gepubliceerd kan worden. Op 27 oktober zal ik er voor het eerst iets uit brengen.