KMP#44

44ste Afzwering van de steeds weer aan Kwade Kracht winnende Neo-Kuttige pseudo-filosofische Dogmatiek (met omfloerste kantjes, Dannogwel)

(allez, ze: doâr hedde den Alain ven Rabat wé, begot )

De filosofie, om het met rigoreuze stroop druipend langs de mondhoeken te herhalen - een herhaling opdat men het zich zou herinneren - wordt in onze monden ontvangen als de vriendschap met het wijze(1). Wat, dan, is dat wijze?

Wel, er is niks dat wijs is, het wijze is bij wijle zichtbaar als een verglijdend veld, een glooing van nevels op de glooingen van het okeren lichaam, het Corpore Chiastico Tournante, dát wereldgebeuren dat het onze is,, - ik zag haar net nog bij een laag stekend zonnetje...

Dat zijn is een talige functie, een reserved word in de lopende code:

- dus, zoals je niet kan if schrijven in JAVA zonder daar een open-de-haakjes bij te doen, zo kan je geen zijn gebruiken, geen zijn denken zonder de netjes door de Here, zijn Naam zij geprezen, voorziende orde op een onwelvoeglijk doortastende manier, iets dat op de werkvloer tegenwoordig bij wet verboden is én strafbaar bovendien, zonder die lopende orde aldus onder het rokje te grabbelen en het DING zelve tot aeterneel om zeep gefixte KLOMP te herleiden

- je kan dat zijn, of de leer daarvan (allez mennekes, nu efkes ni aan sex denken), de ontologie dus, je kan met die ontologie zwieren wat je wil, je mag die in een grotteke stoppen om ze daarna glorieus het licht te laten zien, je mag die voor afgeschaft, dood und des teufels verklaren, je mag er voor mijn part mee gaan gangbangen in de catacomben van de meest Duistere Religies (ttt, wat zei ik nu net) : eender wat je met die ontologie doet, je krijgt die niet uit het HUMANE.

Het humane omvat de ontologie. Het humane omvat ook de wiskunde. De wiskunde mag voor mijn part de ontologie omvatten, de wiskunde mag voor mijn part klak met haar bakkes op de ontologie vallen en daarmede gelijk, identiek, knal hetzelfde zijn: daarmede, liefste medeschuddebolleke, haalt ge dat zijnsleertje, dat laddertje van Jacob, niet uit het veld van het HUMANE.

- en parenthese

over het Humane, het Niet-HUMANE en het inhumane:

- ondertussen, dankzij een voortschrijdende épistème, waarvan dat 'voortschrijden' overigens, in laatste instantie zéér betwistbaar is, hebben wij weet van het humane én het niet-humane. Voor sommigen nog een boude stelling, maar het niet-humane toont zich aan ons. Niet dadelijk zoals in de veelbelovende schoon boekskens, met vallende engelen enzo, maar in op aardse wijze gegenereerde processen, die plotseling, hoewel ze nog een statistisch voorspelbaar gedrag blijven vertonen, niet meer doorgrondbaar zijn. Met andere woorden: er is een ratio, maar de ratio is niet meer kenbaar. Ik hoop later te kunnen aantonen dat we daarmee aan 1 kant van het spectrum de hifi van onze kennisprullekens, onze plastieken rommel, onze gehypte hi-tech zo gefinetuned hebben gekregen, dat we een hogere realiteitsdimensie kunnen binnensleuren, zonder daarbij echter niet na te laten erop te wijzen dat aan de andere kant van dat spectrum, in de lage frequenties, diezelfde niet-humane ratio, nu niet als ratio maar als fundamentele Bouwstof er al heel de tijd toe deed, en dat dat 'er toe doen' zich op navolgbare wijze heeft geuit, zal uiten en op dit eigenste moment uit in het gewriemel van sommige Corpori Chiastici Tournantes, genomen als (pris en masse en fonction d'une présence d'un) Auteur in zoniet Kathedraalse, dan toch Kathedraleske af-, op-, en uitdrukkingen.

Mysterieus? zeker, in de zin van verwondering wekkend, want "zo'niet nief, da hét onzen Jos nog nie gezien zeulle".
Miraculeus? hardly.

Het ware humanisme kent de mens in zijn beperkingen en doet tenminste pogingen om zichzelve niet constant tot Ultieme Bekroning van de Schepping uit te roepen.
De ware Humanist kijkt met exploderende horror de spiegelgaten van de geschiedenis in en zingt zachtjes in ge-aarde bescheidenheid dat het eigenlijk niet meer mooi is, niet meer om an te zien, dat we misschien wel wat correctiemechanismen zouden kunnen gebruiken.
De ware immanent en recht-ge-aarde humanist kijkt hoopvol maar een beetje bitter naar de Gang van Zaken.
De ware Humanist ontwaart, én wil dat niet ontwaren, geen oplossingen, geen finaliteiten en zelfs geen identificatie.
De ware Humanist wil betere vragen, meer flexibele wordingen en een bloeiende diversificatie van het Leven.

Ok, 't moet werken, maar dat wil niet d'office zeggen dat het in puntjes moet worden ingelepeld. Dan kunnen we net zo goed meteen afstappen.

- naast het humane en het niet-humane wordt er op slinks ethische wijze nogal veel gegoocheld met het inhumane. Badiou wijst daar zelf op in zijn 'De Ethiek'- boekje.Enfin, bijna toch.

Wat er nergens duidelijk doorkomt (voor het overige totaal geen gebrek aan duidelijkheid, althans zo lijkt het, bij de brave man, ik zal u bij gelegenheid 's laten zien dat die duidelijkheid, dat puntjesdenken niet meer is dan een retorische truuk, samen met het postuleren het schaamteloos dogmatiseren, het afleiden uit hoofde van, untsoweiter) wat er niet dadelijk te lezen staat, of ik moet er hebben over gelezen, (ik hoop altijd en immer steevast dat ik verschrikkelijk hard ongelijk heb, dom ben, ne loempe boer etc, enz., alleen komt het er de laatste tijd minder en minder van, begot) is dat het inhumane (de jodenkampen, Rwanda, al de verschrikkingen, dat wat niet meer menselijk is...) altijd en immer mensenwerk is, veroorzaakt en bespoedigd door menselijk denken en handelen, door puur Humane ratio.
Er staat bij A.B. dan ook nergens te lezen wat ondertussen van alle daken zou moeten geschreeuwd worden, namelijk dat wij heel dringend moeten ophouden om onze machines perse zo menselijk te willen maken, dat wij onze machines machines moeten durven laten zijn: IL FAUT MACHINISER NOS MACHINES, zo dus.

- tot zover, voorlopig, deze parenthese

- bloody puntjes: beste kinders, in de natuur, inhoudende uw natuur, die van uw vakantiebestemmingen en die van op school en op National Geographic, maar ook die ene natuur inhoudende uw vakantiegeld zelf, uw school en uw tv-zenders op hun eigenste, inhoudende dus ook het geheel van de menselijke infrastructuur (en alles wat daar rond fladdert), die even natuurlijk is als de pluizen van een paardebloem,- wél in die natuur daar zijn geen levels, vergeet dat nu eindelijk toch 's, er wordt hier niet gewonnen om vervolgens naar een hoger level te gaan en daar met nóg blotere chica's te gaan foefelen, zo wérkt het nu eenmaal niet, dat van die levels is weer zoiets exclusief humaans, net zoals uw zwetende ego. De bittere Pil van ons Pita, liefste lichtcadreuses, waarbij het ieder echter vrij staat die op heur manier te vergulden.

- wanneer u, als verder gevorderde en iet of wat betaalde hobbyist van dezelfde wijsachtigheidsidolisering, uw zijnsleer ofte ontologie (verwar dat niet met epistemologie, dat is de leer van wat wij kunnen kennen, of weten) uit het humane tracht te flikkeren op een manier die ook gebruikt wordt om een soortgelijk probleem in de wiskunde te ontlopen, ja, inderdaad, ik heb het hier over de bekende en eertijds beruchte Paradox van Russell: die wordt in de Verzamelingenleer ofte de Set Theory ontkracht door de Functie van Frege,- dan, beste A.B. , dient u zich ten alle tijden bewust te blijven van het feit dat die oplossing van Frege in feite (naar wezen: maar néé, vriend Zizek, dit is géén Gat, ook niet als u het schuins bekijkt) een truukje is, een foefje om de praktijk van de wiskunde te redden. Dat foefje is mathematisch verantwoord, maar die verantwoording kan je niet zomaar méé kopieren en plakken in uw filosofieblog. Daar komen vodden van. Wacht, ik dijn effie uit hieromtrent:

Dat foefje van het mathematische denken is mathematisch verantwoord, want de mathesis wordt niet gedacht als iets dat gebeurt, maar als iets dat is, waarin dus iets (een functie, met name die van Frege) kan gebeuren zónder dat dat tijd in beslag neemt, (tijd zijnde louter een relatie tot afstand, dixit onze vriend Einstein, maar dit op geheel incorrecte wijze slechts terzijde).

Evenwel: als je datzelfde foefje wil laten gelden op het Bestaande aka het Denkbare aka de Realiteit, is dat foefje dan niet plots een hele Foef geworden? Ontdek je daar niet een plekje, dat zwaar tinteltelend van de innerlijke tegenspraak uit alle macht de toegang van het Ware weigert ?

...

 

 

 

[wordt vervolgd, want die boekskens van Alain Badiou, da's een hele handel, en ik heb honger nu, om maar iets te zeggen. Bovendien, zoals u onderhand dient te weten, dit gedoe hier is een proces, dat loopt, dat vergt tijd..]

-dv

----------------------------------------------------------------------------------

Noten

(1). De filosofie is dus geen gebeurtenis maar een gebeuren, een verglijdende veelheid van gebeurtenissen. Een gebeurtenis is op haar beurt het resultaat van een bewerking, een perceptie van een localiseerbare ruimtetijd door een individuerend proces (een Auteur, een Auctorieel proces, een kijker, een kijkdoos,in de Kathedraalse Leer gebruiken we voor de percipiërende instantie de term Kijksel.)

Die perceptie rastert het gebeuren, fixeert het in het telbare door een berekende discretisering. Aangezien de percipiërende instantie zelf een verglijdende veelheid is, en aangezien het percipiëren een verschuiving, hoe licht ook, inhoudt in de ruimtetijd, is de gebeurtenis als dusdanig net zo goed een objectiverende fictie. Badiou doet niks anders dan dat object (l'evenement) in de plaats stellen van het eerder tijdloos gedachte object dat de basis vormde voor de subjectconstructie. Hij kapt het procedurale denken af bij de staart om het handelbaar te maken, zoals men vroeger honden placht te kortwieken met de geruststellende bewering dat dat voor de beestjes hoegenaamd niks uitmaakt.
Hij haalt daarmee, door dergelijke voortvarendheid, het verfoeilijke westerse utiliteitsdenken, het Masker van het Kapitaal binnen door de wijds openstaande Achterpoort. Hoeveel bootjes moeten er aldus nog zinken vooraleer men door heeft dat die laaddeuren dicht moeten vooraleer je aan het Kanaal begint?

Ik moet nog door 'Being and Event' door, maar het heeft er alle schijn van dat dit manoeuvre dus een foefje is. Ik heb niks tegen foefjes op zich, maar bij gebruik van foefjes moet er op de verpakking staan wat erin zit. Blijkbaar gebeurt hier één en ander vanuit een methodologische of ethisch aangevoelde noodzaak. Dat kan, dat mág, het Spel is er om gespeeld te worden, maar je moet dat zeggen en aan uw conclusies niet het air geven van een dogma, een voorschrift untsoweiter.

Bovendien lijken mij de uitwerkingen van deze falsifieerbare Leer, uitwerkingen in de Kunsten, de Politiek, de Liefde en de Wetenschap, eerder hopeloos op identificatie gerichtte reducties van bestaande kennis dan bevrijding van verborgen waarheden. Het zijn pogingen tot arrestatie van het denken, zo lijkt mij. Ik hoop, zoals gebruikelijk, dat ik mij héél erg vergis.