La Vie Sexuelle de Charles Baudelaire take 2 - first scene
'La Vie...' is a complex & theatrical process & it's not suitable for young readers.
This is a rough translation of a rewrite of an old program, it was first being published in dutch only at http://www.vilt.net/Final/dvlit/welkom.htm.
It consists of 63 'stanza's each 7 lines long that are conceived as processing instructions. Each stanza is a function or class with callable methods. Stanza's are grouped in 'scene's' of 6 and supplemented by a seventh stanza containing corruptive code in the form of an advertisement bringing the outside world into the program as virusses. Thus, the audience dragged into the program becomes a destructive part of it. The end result would be something that is both human and machine 'readable'.
It's meant to be read in a 'babeLog' context, with the original text at hand and being read out loud, or, preferably, processed by the LAVIE machine, a very theoretical thing involving (something like) Softcinema that still needs to be built. At the moment my best definition of the machine would be that it is a content-form symbioôsis based on recursive algoriîthmes. You can see a first draft of a possible interface of that machine to the left.
It could also be compiled by a theatrical process of one to four actors, something i intend to do pretty soon ('soon' depending on funding so it's propably gonna be 'soon' an a scale from 1866 to the present day).
I made a first draft of this in 1999, but back then i didn't have any substantial programming skills. Only 4 series of stanza's were completed, 3 of them were published on my site along with some ads in obscure Neoist magazines.
Only the dutch texts will actually function as code, these english translations are only illustrative, similar to having the code of a Java program translated into another language, say french.
note: The french titles are quotes from 'Les Fleurs du Mal' by C.B.
CB NeTFLoW
2005-09-03 / Thanks to Brian Kim Stefans, distinguished net author and present Series Editor there, UBU EDITIONS now has the complete text of Nicholas Moore's Spleen: Thirty-one versions of Baudelaire's Je suis comme le roi... in a pdf-file
Odd that the Aspen picture of mr Ziprin's "Sentential Metaphrastic” was chosen as a cover image, isn't it?
Refusing to be published is apparently the way to go to become an influential writer these days. Still waiting on mr Ziprin's letter, though.
2005-12-18 / There's a Study for the LAVIE machine in a 16 bit resolution evolving here
dv, photoshop abuse of a photograph by PASCAL RENOUX
Scene 1:
Namur, église Saint-Loup, 1866 - CB, in het gezelschap van de Belg Félicien Rops, stuikt in elkaar op de straten van Namen. (murmuring - hardly audible)
L'enfant désherité s'enivre de soleil
een voetafdruk geluid in grint
& maanlicht op de wagen viel
tot haar lichaam zich weer sloot,
tot het lichaam zich weer sluit.
kleur bedacht ik om het haar
& om het vlak der ogen te betasten,
warmte om het einde van mijn koude
op haar poorten voelbaar stuk te slaan.
een korte nacht wellicht is dit bestaan.
Envoie-toi bien loin de ces miasmes morbides;
vel op derrie, roos in slijk,
op vegen nacht een vaal gezicht
tot haar lichaam mij bekoorde,
tot een lichaam mij bekoort.
vlees verhaalt de zeeën
hoe het vocht vergaat in grond
& mijn onkruid brandt in monden
die mijn aandrift nimmer schonden.
tekort aan haar wellicht is wat ik deed.
Et vous, femmes, hélas! pâles comme des cierges
eender licht door kathedralen
als door ijs dat wellust ving
tot haar lichaam ons bedaarde,
tot een lichaam ons bedaart.
onbewogen zie ik strakke koorden
van haar ogen naar mijn dood :
net zo zag ik haar dijen op & af mij glijden
van het glimmend branden naar de kille moord.
tekort aan niets wellicht gebiedt de kus
Le succube verdâtre et le rose lutin
op mijn kruisweg in de kromhals aanbelandt: dooft,
verkilt & smelt als dichtersstof de droogstoof in
tot een lichaamsgrens vervaagde,
tot die lichaamsgrens vervaagt.
armer blijft wie kundig draait
zijn lust & nijd tot stemmig grijs,
dan hij die in zijn aarden bed
tot dageraad naar botten graaft.
tekort aan dorst wellicht wordt nooit gelaafd.
Rien n'embellit les murs de ce cloître odieux.
wat een goudvis stom naar wolken loensde of met
streepjes huid & haar een kenner kunstig kleeft:
tot een lichaam openbarstte,
tot haar lichaam openbarst.
rust vervagend, drinkt zo zoetjes, morst een koekje,
hoort een oorlog die in stulpen knippert, stuitert,
gulpt dan op & af hun schimmen drift & hevig hikt een ikje
tot op staalblauw glas een bloedend klompje lillend ligt.
in korte scènes wordt wellicht ook ik belicht.
L'Art est long et le Temps est court.
sprak van humus, slijm & steen, & liet
mijn zieken uitgemergeld naar de zeeën dansen
tot het lichaam niemand kwam,
tot haar lichaam niemand komt.
paradijselijk ijs barst open
waar een engel wordt gevild
& onrustbarend in hun glazen steden zindert
de antieke gil van vleugelnood.
kort wellicht & pijnlijk is het schone voor de dood
Scene 2:
Plainte très douloureuse de CB (poco a poco meno sentito)
La Vie Sexuelle de Charles Baudelaire
Scene1: Namur, église Saint-Loup, 1866 - Charles Baudelaire, reaching the final stages of his mortal disease, is walking in the company of Belgian artist Félicien Rops, when he suddenly collapses in the streets of Namur, Belgium.
L'enfant désherité s'enivre de soleil
footprints of sound kept falling
in gravel & moonlight on the car
untill her body closed itself again,
untill the body closes once again.
color i conceived to touch the hair
& the eyes' plane, i thought up heat
to beat the but of my coldness to pieces
so she could feel me beating at her gates.
no doubt too short a night this life turns out to be.
Envoie-toi bien loin de ces miasmes morbides;
this skin on filth, this muddy rose,
this pale face gashing the drab night,
untill her body tempted me again,
untill that body tempts me once again.
flesh relates the seas what
becomes of fluid in the soil
& weeds of mine are burning in mouths
that were never desecrated by my lust.
no doubt too often i fell short of serving her.
last update of introduction 3/04/05, translation 6/05/05, 00:01 GMT 1
nach eine foto von Sabine Leve
Je hais le mouvement qui deplace les lignes.
een oud gebruik (heradem niet):
ik tast je vlees beminnend aan,-
(in het tempo der getijden soms
bij helder weer bedenk ik mij)
(teder noem je hoe mijn vingers vluchtig
vlammen langs het kammetje van wervels
terwijl ik onverbloemd de uren tel
& elk gebaar een drieste leugen is)
het schone breekt de beelden echter in
Ramper sur le versant de ses genoux énormes
gespleten aarde (slangen in je buik)
waar ik lallend instuik, stik in je huid,-
(indachtig kathedraalgezangen soms
op autostraden nog herken ik mij)
(liefde, herhaal je mij mijn liefde
voor het openrijten mijner wonden
& nog als ik hanteerbaar ben geslonken
klinkt er harpgetokkel in je na)
het schone hecht haar einde aan
N'est-tu pas l'oasis ou je rêve, et la gourde
een doodgewaande (geilend op een bal masqué)
die mijn glimlach steelt & tot je spreekt,-
(herinnerend de oude tover soms
van avondschemering weerkaatst het mij)
(het kermen in steden van cello's, vraag je mij
& aan de kust de wreedheid van meeuwen
& het pochen der verminkten in het dorp,-
ik, die aan je mond vergetelheid wil drinken)
hoe echt niet galmt het schone als ik gil
Ô vase de tristesse, ô grande taciturne
een geijkte vorm (in stilte en dan nog)
van inspraak: in een knikker dit papiertje,-
(reciterende een waslijst kleuren soms
bij volle maan doorgrond ik het)
(zeldzaam ben je, wil je mij maar
ligt daar niet een bedding dichtgeslibt
naar syfilitisch schuim te lonken? eiland
ben je, zeg je: touch me, touch my brain)
breekt het echter uit het schone als voorheen
Tes yeux sont la citerne ou boivent mes ennuis
niet die klapwiekende (halsuitsnijding hijgend)
geketenden: ein jeder Engel ist schrecklich,-
(gemuilkorfd tellende de lijken soms
na midderbacht verbeeldt het zich)
(knarsetanden, zeg je & een rilling
door verkilde spieren trekt je wangen in
een hatelijke prooi, jezelf ten prooi
ben je, zwijg je & in je blik versteen ik)
zum kotsen het schone maar hoe echter ontbeer ik
La froide majesté de la femme stérile
ex nihilo nil (je benen bengelend & koud)
nemo creavit: je ochtendzweet erbij,-
(binnensmonds gejubel registrerend soms
kantelt in het duister nog dit brandpunt)
(open diafragma, lichtval schaduwloos
op dit dat zich verheffen wil tot dat
& het wachten samenvat met einde
lichtval, diafragma sluiten, duisternis)
hoewel het schone echt geen bodem raakt
26/12/05, 10u31
27/12/05, 15u03
laatste update April 24, 2006 10:48 PM
© dv free art license
Scene 3 {3 sisters }
Et ce monde rendait une étrange musique/ le bienheureux
want daar heb je weer (ah'rg agrat bat malahat
schrok ik me rot die kat of iets als vlak een hond
zo strijkend glad dat & dan je enkels bloot & klam,
op het gras, kleffe dauw, het glijden vlezig als
gruwel weet je, net) als vuur (een woordenschat
die man & als zijn tong zich in je roert o donderdag,
dan heb je het zo plak dat in een kwak het ambrozijn)
(loose this guy, gebalsemd liefst) die blik haar ogen in/uit.
(je bil afdruipt. Ontwaak & vel is beton). wit op wit
dv 24/04/2006 21:37
.jpg)
