NAârt doesn't exist, so it's ok i guess.

NAârt is how i name my work, my method.

I used to care a lot about this kind of explanations. Not anymore.

F*** theory, it's spring. We are all murderours, my children are going for a walk with the dog. We all want to destroy each other, two birds just flew past my window.

Untsoweiter.

NAârt as in Not Art+Science (+...), but a folding of art instances in science instances in art in programming instances...
Instances being actualisations of virtualities that have no lack of reality in their own right, from their own position, in their private places.

I do not believe in levels, because the existence of levels would imply that something can be less real than something else. When something is real, it can be observed in its process of actualisation, and the degrees of clarity in the act of observation are not levels or even degrees of reality of the thing itself but degrees of clarity of the observing process.

Philosophically, i'm a realist, like Deleuze is a realist. There's a bit more of interest in the spiritual in me, as in i do not exclude some spiritual things to be an immanent part of the Real. The Real includes the non-human, we have considerable difficulties in coming to terms with that. The Real doesn't give a fig about the human. It's not an it (he, she, your mother).

Moving on is the only way out of a state of fixation. You always knew time would tell, but it never does. Time is a word. Words need to be spoken.

I will spend my last days repeating meaningless mantra's to myself, unaware of my surroundings (unless a nurse showing some naked skin comes near me to feed me - neg, leg or shoulder: i will attempt to touch it, try to lick it).

There's a volutile aspect there, in the sense that as monadic human beings we have the free will to perceive what we choose to perceive, we know what we want to know, we continually construct our own fictional account, our own reality, at least that part of reality that we perceive clearly. There's also, always, the determinism of the Real, inescapable. We're always at war, decaying.

I don't care about you: you have a bad reputation. You only care about yourself.

We all have a tendency to bend our perceptions into a tunnel-vision, a quasi inescapable spiral inward and art processes have in the past been prone to fly straight into those tunnels. Such artistic dives into the personal and the sentimental may be inspiring, but they annihilate themselves finally, leaving little power of validation for the spectator after the act has been completed.

When a nAârt process dives into its fuscum subnegrum, the dark zone of the universe as included in our souls, it does so in search of correlating processes, snapshots of working algorhytms that can shed some light on the case at hand, the thesis that it attempts to falsify or prove. I dare venture that is a positive approach to the collection of black holes usually described as artists. Sure, i should speak for myself. Hey, i'm a black hole! There's no escaping me! (I'm a worm! a virus! a tumor! an a!)

I i i i i : you don't know me, you will never know me, all you see is pixels on a screen.

My home my home is not here. My home is in the Lowlands.

A soul's history is eternally present as a resource and we are able to manipulate that resource in a continuing, scientific process of actualisation, a methodic unfolding of the reality before us. You cannot save these words, they have always been here.

I think its a big mistake to think that what is fictional has no scientific value. Its more the other way around, as German philosopher Vaihinger once put it : the attempt to do without fiction would be ruinous to science and the whole of human aspirations. If you're inclined to believe me: i tried it, it is.

People are places but places are not objects. Places are co-ordinates in the Continuum. Any calculation on a place changes it because calculations take time. I am dead.

Some people say there is no such thing as a Continuum. There is, but i think you might be better of not being aware of it.

There's nothing wrong with being a designer and the job pays adequatly if you're any good at it.

NAârt is a word, it needs to be spoken.

In a way, i came up with the term nAârt because levels and topdown hierarchy and staticly defined objects make me sneeze. They made me sneeze before i read Deleuze, but since i have read him the sneeze has gained some direction, a unity of movement and my allergy has been developing into a methodology.

NAârt is a word, it needs to be spoken.

It carries a French 'accent circonflexe' because it is selfreferential. You are supposed to pronounce it like naaha-aha-aart, in as many risings in your intonation as you can handle. It's fun pronouncing nAârt, you should try it, you start off very decisive with the 'n', then start hesitating, move your way up & up towards a ridiculously high A, stammering yourself into a sneeze of sorts near the end. Always carry a handkerchief when pronouncing nAârt in public places.

When you pronounce nAârt, nAârt happens.

dv photoshop, photograph by Pascal Renoux, www.pascalrenoux.com

NAârt is never an static object, it is always an event, a process. One of the purposes of starting a nAârt process is finding a way to define nAârt, to create a referential cohesion that would enable everyone to talk about nAârt, and hence to make it easier for people to make nAârt, to practice nAârt, just like one of the purposes of the Neue Kathedrale des erotischen Elends is to find (a way to built) the Cathedral. NAârt is desire, or better, a little further away from the fictional equation, nAârt's [undefined] algorythm is (happening like) the [undefined] algorythm of desire.

My Cathedral is the place where my nAârt finds its perfect expression, where it gets its unity of movement.

Unity of movement is a key concept. I repeat: unity of movement is a key concept. I repeat: unity of movement is a key concept. I repeat: unity of movement is a key concept. I repeat: unity of movement is a key concept. I repeat: unity of movement is a key concept.

That's where authorship is a central concept, where i refuse to do without authorship as the key to unlocking creativity. I do not believe in collaboration if it is not a collaboration of authors.

That doesn't mean you have to make a big deal out of it. I write what you wrote because you read what i wrote. In Haskells terms there are some processes going on, but it's nearly always impossible to say what is causing what. Writing happens. Running code. Sure, machines are authors too. That seems to be part of the problem we're having these days with the concept.I'm getting bored with this discussion.

I do not believe in the freedom of the collective. There can only be a collected freedom of authors. There is no higher level in which humans could function like ants, there are no levels, only complications, literally: folds upon folds, a contingency of implications, folds folding into folds and a gathering of explications, desires unfolding complexes of desires.

But it should not end or stop at the individual: my nAârt, like anybody's nAârt is also a manual, and therefore : a command.

If you cannot use select and cut on this text, delete won't work either: try copy first or click somewhere outside of it on your screen.

You cannot read nAârt. You cannot buy nAârt. You cannot feel or see or hear nAârt.

If you are reading this text, and you are reading this, you are USING nAârt, you are a nAârt user. Don't worry, its (still) legal.

NAârt cannot come into this world, you cannot talk about nAârt without it being useful. NAârt abuses language to create nAârt, to command you, the receptor, into using nAârt, creating the nAârt in your veins, erecting the desire for nAârt in your field of vision.

NAârt is therefore an unstoppable process.

Now you know, if you choose to know, so go and make your own nAârt, you can have all of mine to start from or there's millions of terrabytes out there that's much better too. You're doomed to make nAârt - or positively: predestined to practice nAârt- , so you'd better have some fun while doing it...

NAârt doesn't exist, so it's ok i guess.

NAârt bestaat niet, dus het zal wel ok zijn.

NAârt is de naam voor mijn werk, een vorm van Schwitters' Merz, als je dat graag hoort.

Je wordt veronderstelt het met serieus wat gestotter en een halve niesbui op het einde als naaha-aha-ahart uit te spreken, met een engelse 'art' op het einde. Het vergt wat oefening, je moet de juiste wissels in intonatie vinden enzo, maar het is behoorlijke fun uiteindelijk, nAârt zeggen. Als je het zegt, heb je al nAârt (wel zien dat je een zakdoek bij de hand hebt als je in gezelschap bent).

NAârt is nooit een statisch object, het is altijd iets dat gebeurt, een proces dat aan de gang is. Eén van de bedoelingen die nAârt auteurs hebben om een nAârt proces te starten is te komen tot een betere definitie van nAârt, een soort referentiële cohesie te maken zodat men makkelijker over nAârt kan spreken.

Een nAârt kunstenaar maakt nAârt bespreekbaar, net zoals een Kathedraalbouwer een Kathedraal bouwt opdat anderen ze zouden kunnen vinden.

Een Kathedraal ontdekken is hetzelfde proces als een Kathedraal bouwen.

NAârt = verlangen, of beter, een beetje verderaf, weg van die fictieve gelijkheid, het [undefined] algoritme dat nAârt voortbrengt is van dezelfde orde als het [undefined] algoritme van verlangen.

(nvdr: nAârt experts zijn het hier oneens over de lezing van het woord 'verlangen': voor de verder discussie rond materie-bewustzijn en digitaal-analoog is het cruciaal of 'verlangen' hier als subjectief menselijk dient gelezen te worden, dan wel als algemeen-ontologisch, een snelle shopenhauer re-write van de 'wil' en bijgevolg uitbreidbaar tot dierlijk 'verlangen', zelfs tot plantaardig of materiëel verlangen)

De Kathedraal is de plaats waar nAârt haar meest perfecte uitdrukking vindt, waar nAârt als proces een éénheid van beweging krijgt, (cfr NKdeEBlog entry 'the perfect act').
't Is dan nog wel allemaal een rommelpotje, maar voor de ervaren nAârt gebruiker zijn de eerste tekenen van die éénheid al enkele maanden zichtbaar.

Vandaar ook, of in nauwe samenhang daarmee, dat ik altijd de nadruk leg op het begrip 'auteur' als centraal in de ontwikkeling van nAârt dingen. Wars van al dat gedoe rond samenwerking, gemeenschapskunst en andere manieren om op een zgn hoger niveau een kunst tot stand te brengen die supra-humaan is, waarin de kunstenaar een werkmier wordt in een mundiaal mierennest, of waar sub-humane rekenprocessen door ze op een hoger niveau te tillen plots 'menselijk-artistieke' relevantie zouden krijgen (al die stierenkak met prentjes die gegenereerd worden door Google searches op 'slimme' manieren te bewerken, bijvoorbeeld, of net zolang prutsen met photoshop filters tot er iets uitkomt dat artistiek genoeg 'lijkt', terwijl natuurlijk het enige artistieke daaraan is wat er door de prutser in kwestie als 'artistiek lijken' wordt weerhouden en op een site gezwierd. Er kan en moet artistiek gewerkt worden met al die dingen maar zo simpel is het niet, net zomin als dat je door wetenschappers en kunstenaars een smak geld in beheer te geven, je automatisch mag verwachten dat die iets relevants gaan doen tussen kunst en wetenschap in.

Je zou natuurlijk ook experimentgewijs het hoofd van Frimout aan dat van Fabre kunnen lassen en zien wat er daar uitkomt.

Nee, echte samenwerking kan er enkel en hoogst uitzonderlijk plaatsvinden tussen auteurs, vreselijk eigenzinnige embetante pregnant dogs en malafide macho's met een uitzinnig hoge frustratieconcentratie en op zijn minst twee, drie vijzen los. Tenzij je de verzamelde spreuken van de Bond zonder Naam wil gaan updaten, natuurlijk. Als een auteur bij een andere auteur iets gelijkaardigs ziet ontstaan, schudden die beiden om't er snelst meewarig het hoofd : 'jammer, hij/zij is goed bezig, maar snapt er hoegenaamd niks van'.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat iets eindigt bij het individuele: daar begint het enkel, vandaar komen de gebruiksaanwijzingen, en, uiteindelijk, de geboden. Want elk stukje nAârt houdt ook een gebod in. Rilke is dan wel een pathetisch geval omdat ie persé zijn vrouw en kinders moest laten zitten om aan de cote d' azure rijke-weduwen-kunst te gaan maken, met dat 'levens te veranderen' in de zinvolle lyriek had ie wel een winner vast

Je kan nAârt niet kopen, je kan geen nAârt lezen, of zien of horen; nAârt moet je gebruiken. Als je deze tekst aan het lezen bent, ben je al een nAârtgebruiker. Geen erg, 't is (nog ) niet illegaal. NAârt misbruikt de taal, de media om nAârt te maken, om u, de gebruiker, nAârt in de aders te spuiten, aan te zetten tot méér nAârt gebruik, het verlangen naar nAârt als een torenhoog erectiel in het midden van uw gezichtsveld te ploeffen. Je zal dus zien dat eens iemand ergens met nAârt begonnen is, het proces onomkeerbaar is.

Voila, dat is nAârt, u bent voortaan de wijsheid zelve, ga en verspreidt uw eigen nAârt, ge krijgt al het mijne gratis en voor niks en hier wat verderop is nog een miljoen of tien terrabyte aan beter spul te vinden.